Al die zang competities op televisie beginnen steevast met audities. Heerlijk om naar te kijken, toch? Soort van ramptoerisme of leedvermaak.
Het ligt toch niet aan mij? Er zitten soms toch mensen tussen waarvan je denkt, wat doe jij hier in vredesnaam? Er komen mensen in beeld waarvan je niet snapt dat ze meedoen. Ze ontberen daadwerkelijk elk talent om te zingen. Laat staan dat ze ook nog een factor hebben.
En echt iedereen ziet dat ook. Echt iedereen. Geen enkele twijfel dat er op de hele wereld ook maar een iemand is die het wel mooi vindt.
Hoe anders op een gemiddeld congres? Bijna overal staat de eerste de beste, maar wel de zoveelste, social media strateeg, 30 minuten lang, eentonig uit z’n nek te zwetsen. Inhoudstechnisch lijkt het meestal al nergens op. In de regel is het niet meer dan een saaie opsomming van hetgeen we al weten.
Maar los van de inhoud is de performance waar het echt begint te kriebelen. Presenteren voor een publiek is toch een vorm van entertainment. De inhoud moet goed zijn maar de manier van hoe het wordt gebracht is minstens zo belangrijk.
Veel presentaties ontstijgen, qua entertainment, nauwelijks het gemiddelde niveau van een middelbare school spreekbeurt. Ze weten de zaal niet te boeien, geen enkel moment. Het ergste is alleen dat ze dat zelf totaal niet in de gaten hebben. Ze kijken uit hun ogen de zaal in met een blik van ‘kijk mij eens lekker gaan’.
Zo vaak heb ik in de zaal zoekend om mij heen gekeken. Hopend dat ik HenkJan ergens zou zien zitten met z’n hand boven de knop om ze weg te drukken.
{ 3 comments… read them below or add one }
Eigenlijk niet eens zo’n gek idee, een soort wegstem bel bij congressen.
En dan ben je ook lekker voor de file thuis.
Zo schat hoe was het congres?
- hmmm 6 sprekers, maar met die rode knoppen waren ze binnen 5 minuten weggestemd, nog wat tijd over om te netwerken en voor de file thuis.
Ik kijk al weer uit naar het volgende congres.