Ik wil geen boek

Ik heb geen boek.

Ja, in mijn boekenkast staan er honderden. Ik bedoel, ik heb geen eigen boek, geen boek waarvan ik zelf de auteur ben. Ook heb ik geen plannen om een boek te gaan schrijven.

En dat voelt vandaag de dag toch een beetje lullig. Een beetje alsof je het sufferdje van de klas bent. Alsof je een beetje de 2e viool speelt. Kortom, het voelt een beetje als publiek. Als toeschouwer zo gezegd.

Wie heeft er tegenwoordig geen gebonden versie van zijn of haar eigen schrijfels? En als je nog geen eigen boek hebt dan ben je er toch op z’n minst mee bezig, zo lijkt het.

Eerst vallen ze je maandenlang lastig met de melding dat ze van plan zijn een boek te gaan schrijven. Vervolgens melden ze telkens dat ze er mee bezig zijn en elke paar nieuwe regels in het manuscript worden uitgebreid gerapporteerd.

Dan de eindredactie, gelukkig worden we van elk detail op de hoogte gesteld tot de eerste drukgang aan toe. En oei-oei-oei wat zijn we ondertussen benieuwd naar het eindresultaat.

Uiteindelijk worden we uitgenodigd voor een een of andere suffe boekpresentatie waar we dan eindelijk als goede vriend en relatie het knappe werkje mogen kopen.

Eenmaal thuisgekomen blijkt het wederom niet meer te zijn dan een uit z’n voegen gegroeide middelbare school scriptie. Meestal weer over sociale media en hoe je dat beter kunt inzetten voor jezelf, je bedrijf of voor je klanten. Informatie die allemaal vrijelijk te verkrijgen is op Internet.

Dan denk je dat je eindelijk van het gezever af bent, maar geenszins. Nog maandenlang worden alle berichten die het boek betreffen schaamteloos onze kant op gepompt.

Uiteindelijk hebben ze dan meer leestekens over hun boek bij elkaar getweet dan het hele boekje zelf.

En daarom voel ik me dus publiek. Want ik wil niet de hele dag het geleuter over jullie boekjes aanhoren.

Ik wil geen boek. Geen eigen boek en al jullie boeken ook niet.