Er is een aantal mensen op Twitter dat hoogmoedig naast hun schoenen begint te lopen. Ik noem ze maar even ‘bekende twitteraars’. Tweeps met ogenschijnlijk veel online invloed en een groot bereik. Enkelen van hen gedragen zich zo nu en dan als omhooggevallen soapsterretjes.
Offline zijn het doorgaans kleine zelfstandigen op de bodem van het maaiveld. Niets mis mee en waarschijnlijk nog best aardige lui ook.
Maar gaande hun digitale weg zijn ze een beetje van het padje geraakt. Ze zijn anderen belerend gaan toespreken. Anderen de les gaan lezen. Ze denken zo nu en dan zelfs anderen de maat te kunnen nemen. Zij dichten zichzelf een bevoorrechte positie toe die enkel lijkt te zijn gestoeld op een hoog aantal volgers.
Maar heel veel erger is het dat hun omgeving er helemaal niets tegen doet. Er wordt heimelijk mee gegniffeld. Er wordt gretig beaamd. Er wordt driftig meegelopen. Zo nodig wordt er geholpen bij het tillen. Ook al is dat over het paard.
Slechts zelden wordt er verzet geboden. Slechts zelden dient een enkeling hen van repliek. Laat staan dat er ook maar een poging wordt gedaan hen de mond te snoeren.
En waarom niet? Bang voor een unfollow of een block? Bang er niet meer bij te horen, bij de incrowd? Bang om publiekelijk afgevallen te worden? Bang om ook aangepakt te worden?
Het is wel mooi geweest zo. Laat ze nu maar vallen.