Het is me het afgelopen jaar talloze malen gevraagd. Wie is toch goeroeductie?

Begin dit jaar startte ik met dit blog. Waarom? Ach, ik vind het leuk om te schrijven. En dan bij voorkeur stukjes met een scherp kantje. Maar wel altijd met een knipoog.

Ik stoorde me nog wel eens aan het overdreven gedrag van zelfbenoemde social media goeroes, of hoe je ze ook wilt noemen. Er botweg op in hakken is niet mijn stijl. Een lachspiegel voorhouden werkt soms. Zo niet, dan is er niemand beschadigd.

Alle stukjes zijn gebaseerd op de werkelijkheid. Soms op veel voorkomend gedrag, soms op het gedrag van een of enkele personen. Er is heel vaak gevraagd of ik niet man en paard wilde noemen. Soms werd het me bijna kwalijk genomen dat ik dat niet deed.

Regelmatig kwam ik zaken tegen waarover ik mij verbaasde. Dus schreef ik een kritisch stukje met een vette knipoog. Meer niet. Het is op geen enkel moment mijn opzet geweest om mensen te beschadigen. Op internet wordt iets niet snel ‘vergeten’. Dat hield ik in mijn achterhoofd terwijl ik schreef. Mijn stukjes kunnen onmogelijk direct gelinkt worden aan personen.

Wellicht dat mensen zich op de dag van plaatsing even lullig hebben gevoeld. Dat kan. Was vaak ook terecht. Maar op termijn zullen ze er verder geen last van hebben. Ik kan alleen maar hopen dat ze er (later) ook een beetje om kunnen glimlachen.

Tijdens het schrijven heb ik mezelf ook altijd voorgehouden dat ik mijn stukjes ook onder mijn eigen naam zou moeten kunnen publiceren. Ik wilde me niet moeten verschuilen in de anonimiteit door de inhoud.

Toch heb ik wel heel bewust gekozen om anoniem de blijven. Enerzijds omdat ik daar bijzonder van heb genoten. Het voelt een beetje stiekem en dat is soms best ‘lekker’.

Maar belangrijker, die anonimiteit verschafte mij ook de legitimiteit om objectief een punt te kunnen maken.

Daarnaast ga ik zelf ook verre van vrijuit. Ik heb me tenslotte zelf ook regelmatig schuldig gemaakt (en nog steeds) aan goeroegedrag. Zou ik onder mijn eigen naam hebben gepost dan zou ik vele ballen terug gekaatst hebben gekregen. En terecht ook.

Waarom dan nu toch kiezen voor openheid? Wel, mijn ego is groot. Groter dan alle social media experts bij elkaar. Goeroeductie kreeg voldoende complimenten, daar ging het niet om. Maar zo vaak wilde ik dan hard roepen, “Ja, goed he?! Dat ben ik!”. Maar dat kon dus niet.

Vanaf een bepaald moment kreeg ik zelfs een beetje het gevoel zoals seriemoordenaars dat zeggen te hebben, als ze een kat en muis spel doen met de politie en eigenlijk ontmaskerd willen worden.

Daar komt bij dat ik nu wel zo’n beetje alles heb gezegd wat ik wilde zeggen. Het is klaar en gedaan. Tijd voor iets anders Tijd voor iets nieuws. Om nu zo maar te stoppen of met een anonieme afscheidspost leek me niets. Dan liever gewoon in vol ornaat de pijp aan Maarten geven.

Kortom, het is klaar, het is gedaan. Ik heb bijzonder veel plezier gehad in het schrijven van de stukjes. Misschien had ik nog wel meer plezier in wat het allemaal teweeg bracht. Zo maar even wat opmerkelijke zaken van de afgelopen periode:

• Goeroeductie is uitgebreid genoemd in een boek
• Een uitgever van eBooks wilde mijn stukjes gaan uitgeven
• Ik ontving meermaals verzoeken van mensen om samen op te trekken tegen goeroes
• Er werden talloze suggesties gedaan voor onderwerpen
• Soms werden zelfs personen voorgedragen om ‘maar eens goed aan te pakken’
• Ik ontving vele DM’s met de vraag ben jij die of die
• Goeroeductie staat op de Twitterlist ‘boeiende multiculturele vrouwen’
• De post ‘Opblaaspop‘ levert trekt veel bezoekers, enkel op basis van de titel…
• De post ‘Top tien kleine social media experts‘ trok op de dag van plaatsing ruim 1500 bezoekers en kreeg die dag ruim 100 retweets
• Ik kreeg complimenten van mensen die eerder zelf als inspiratie hadden gediend
• Regelmatig werd ik geblocked op Twitter

Kortom, het was leuk maar nu is het klaar. Ik ga weer verder.

Allen dank voor het lezen, de complimenten, de RT’s, de FF’s, de comments en voor alle interactie!

Rikkert Walbeek

@rikkertwalbeek

r.walbeek@salesxeed.com

Er is een aantal mensen op Twitter dat hoogmoedig naast hun schoenen begint te lopen. Ik noem ze maar even ‘bekende twitteraars’. Tweeps met ogenschijnlijk veel online invloed en een groot bereik. Enkelen van hen gedragen zich zo nu en dan als omhooggevallen soapsterretjes.

Offline zijn het doorgaans kleine zelfstandigen op de bodem van het maaiveld. Niets mis mee en waarschijnlijk nog best aardige lui ook.

Maar gaande hun digitale weg zijn ze een beetje van het padje geraakt. Ze zijn anderen belerend gaan toespreken. Anderen de les gaan lezen. Ze denken zo nu en dan zelfs anderen de maat te kunnen nemen. Zij dichten zichzelf een bevoorrechte positie toe die enkel lijkt te zijn gestoeld op een hoog aantal volgers.

Maar heel veel erger is het dat hun omgeving er helemaal niets tegen doet. Er wordt heimelijk mee gegniffeld. Er wordt gretig beaamd. Er wordt driftig meegelopen. Zo nodig wordt er geholpen bij het tillen. Ook al is dat over het paard.

Slechts zelden wordt er verzet geboden. Slechts zelden dient een enkeling hen van repliek. Laat staan dat er ook maar een poging wordt gedaan hen de mond te snoeren.

En waarom niet? Bang voor een unfollow of een block? Bang er niet meer bij te horen, bij de incrowd? Bang om publiekelijk afgevallen te worden? Bang om ook aangepakt te worden?

Het is wel mooi geweest zo. Laat ze nu maar vallen.

Echt waar oma, sociaal kapitaal is echt helemaal nieuw en van deze tijd. Dat bestond in uw tijd nog niet. Het is iets van internet, van social media. U weet wel, Twitter en Facebook enzo.

Als je veel krediet opbouwt in je netwerk, oma, dan betaalt dat zich vanzelf terug. In de loop van de tijd natuurlijk. Dus ben ik nu volop aan het investeren in mijn netwerk. Ik genereer veel volgers op Twitter, fans op Facebook en tegenwoordig ben ik ook volop aanwezig op Google+.

Daarnaast blog ik me een ongeluk en deel ik mijn kennis zoveel ik kan. Ik wil graag mensen helpen, oma, zodat ik almaar meer sociaal kapitaal opbouw. Heb jij daar nog wel tijd voor dan jongen, mensen helpen? Je klinkt nogal druk? Oh ja hoor oma, dat heeft te maken met slimmer werken, weet u nog, waar ik u laatst over vertelde.

Zuchtend schonk oma nog twee kopjes thee in. Nog een kaakje erbij jongen? En luister nu eens rustig. In mijn tijd, zoals jij dat noemt, zeiden wij altijd: “wie goed doet, goed ontmoet”. En zo leefden we ook. We hielpen elkaar in moeilijke tijden. Sprongen bij als dat eens een keer nodig was. We deelden zaken die de ander te kort kwam. Wij hadden daar alleen geen strategie voor, noch verwachtten we er iets voor terug.

Maar oma, ik ben aan het investeren, zo gaat dat bij sociaal kapitaal. Jij kunt beter gewoon een baan gaan zoeken jongen, dat levert veel meer op. Dan hoef je ook niet steeds bij mij aan te schuiven voor het avondeten.

En nog iets. Kun je mij dan vandaag eindelijk eens even helpen mijn schuurtje op te ruimen. Dat heb ik al een paar keer gevraagd, maar blijkbaar lever ik je te weinig sociaal kapitaal op.

Geautomatiseerd twitteren. Ik snap het niet zo goed. Waarom zou je middels een tool volgers willen genereren? Waarom wil je op vooraf gezette tijden je tweets plaatsen?

Twitter is een communicatie middel. Communicatie kun je toch niet automatiseren?

Als je Twitter automatiseert dan verwordt het tot een zuil om te zenden. Daarmee negeer je het ‘social’ van social media.

Veel volgers is geen hoogtepunt. Echt niet.

Vaak negeren dit soort rukkers ook nog eens hun volgers. Hun timeline bestaat voornamelijk uit eigen tweets. Je ziet er nauwelijks interactie. Zenden is pas communicatie als er ook ontvangst is.

Zo is twitteren als masturberen. Je doet het alleen en het is snel klaar. 

De DM van Twitter is bedoeld voor 1-op-1 communicatie.
2-Richtingverkeer dus. Bijvoorbeeld omdat je samen even wat informatie uit wilt wisselen waarvan jullie niet vinden dat iedereen hoeft mee te lezen.

Zodra een DM 1-richtingverkeer wordt dan noemen we het sp@m. Ook al bied je een gratis e-boekje over marketing aan. Dan nog blijft het sp@m. Het feit dat je iets gratis aanbiedt maakt het niet minder ongewenst.

Dat het een geautomatiseerde DM is maakt het allemaal nog erger. Een DM veronderstelt namelijk iets persoonlijks.

Als je dan op je site ook nog eens stelt dat jouw gratis e-boekje samen met je wekelijkse nieuwsbrief eigenlijk bijna honderd euro waard is, moet je misschien eerst zelf nog eens een marketingboek gaan lezen.

Gelden er voor e-books andere normen dan voor papieren boeken? Zou er in de papieren wereld ook maar één iemand zijn die het in het botte hoofd zou halen om een bedrijfsfolder een boek te noemen? Om den drommel niet!

Hoe anders is het in de elektronische wereld. Daar biedt het sneue duo van de Nederlandse social media wereld tegenwoordig e-books aan van 1 pagina. 

Zelf noemen ze het feit dat de boeken slechts 1 pagina lang zijn, uniek. Na openen blijkt het niet meer te zijn dan een pdf-je met links naar hun eigen site…

Zouden ze zichzelf nu ook auteur noemen, zo vraag ik me af?

Ik heb zelf ook een uniek concept. Een gratis e-book over de toegevoegde waarde van dit soort initiatieven. Je leest het goed! Helemaal gratis! Uniek, want het is een zero-page e-book!

Ik snap trainers niet zo goed. Ik bedoel, als je ergens heel erg goed in bent dan ga je dat toch niet de hele dag staan leren aan mensen die er nog bijna niets van kunnen?

Voetballers worden pas trainer als ze niet meer kunnen voetballen of nooit goed genoeg zijn geweest voor het hoogste niveau. Voetballers hebben dan ook nog het excuus van hun fysiek. Noem een trainer in een willekeurig vakgebied en tien tegen een dat zij of hij nooit de top heeft gehaald, of het moet heel lang geleden zijn.

Trainers zijn in de regel redelijk goed in hun vak maar niet goed genoeg (meer) om uit te blinken. Alle lariekoek ten spijt beleeft geen enkele trainer meer plezier aan het trainen dan aan het eigenlijk vak zelf. Hoogstens is het prettig dat het eigen onvermogen minder zichtbaar is.

Wat weer in schril contrast staat met hoe ze zichzelf positioneren. Namelijk alsof zij het neusje van de zalm zijn waar het hun vakgebied betreft. Terwijl het doodgewone makreel betreft. Lekker visje, dat wel, maar verre van bijzonder.

Een verbinder verbindt ideeën, initiatieven, visies en dromen met elkaar. Het gaat daarbij om relevante verbindingen. Mensen dienen slechts als smeerolie voor een verbinding. Een verbinder doorziet razendsnel essenties en zoekt daar vervolgens de juiste omgevingen bij.

Best een lastig vak, dat van verbinder.

Oh ja, twee mensen bij elkaar introduceren heeft gewoon aan elkaar voorstellen.

Anders gaat straks iedere netwerker zich ook nog verbinder noemen. En dat is toch een beetje als een stadswacht die zegt de internationale drugskartels te bestrijden.

Ik ben hier op uitnodiging van de uitgever om contact met de lezer te kunnen maken.
Aldus de auteur van het zoveelste social media boekje op een bijeenkomst alwaar ze ook nog een praatje mocht houden.

Contact maken met de lezer? Wat een hautaine larie. Proberen meer boekjes te verkopen. Dat was het en meer niet.

Niks social. Get lost!

Er is gesteld dat er een heksenjacht zou zijn ontketend op social media managers. Daarbij is onder andere een post op dit blog aangehaald. Er zou hard gemept worden op de term ‘social media manager’.

De dame in kwestie is zelf overigens een prima voorbeeld van wat je een social media expert zou mogen noemen. Zelf laat zij zien dat social media een integraal onderdeel kan zijn binnen een grote organisatie. Zelf laat zij telkens zien wat de kracht van social media kan zijn. Zowel social-wise als zeker ook business-wise.

Juist daarom is het zo jammer dat juist zij het als een heksenjacht ziet.

Er is namelijk helemaal geen heksenjacht ontketend tegen social media managers. Wat wel gebeurt is dat het kaf wordt blootgelegd. Met haar stelling gaat ze nu het zelfreinigend vermogen van haar eigen vakgebied tegen.

Daar komt nog bij dat heksen helemaal niet bestaan.