Het is me het afgelopen jaar talloze malen gevraagd. Wie is toch goeroeductie?
Begin dit jaar startte ik met dit blog. Waarom? Ach, ik vind het leuk om te schrijven. En dan bij voorkeur stukjes met een scherp kantje. Maar wel altijd met een knipoog.
Ik stoorde me nog wel eens aan het overdreven gedrag van zelfbenoemde social media goeroes, of hoe je ze ook wilt noemen. Er botweg op in hakken is niet mijn stijl. Een lachspiegel voorhouden werkt soms. Zo niet, dan is er niemand beschadigd.
Alle stukjes zijn gebaseerd op de werkelijkheid. Soms op veel voorkomend gedrag, soms op het gedrag van een of enkele personen. Er is heel vaak gevraagd of ik niet man en paard wilde noemen. Soms werd het me bijna kwalijk genomen dat ik dat niet deed.
Regelmatig kwam ik zaken tegen waarover ik mij verbaasde. Dus schreef ik een kritisch stukje met een vette knipoog. Meer niet. Het is op geen enkel moment mijn opzet geweest om mensen te beschadigen. Op internet wordt iets niet snel ‘vergeten’. Dat hield ik in mijn achterhoofd terwijl ik schreef. Mijn stukjes kunnen onmogelijk direct gelinkt worden aan personen.
Wellicht dat mensen zich op de dag van plaatsing even lullig hebben gevoeld. Dat kan. Was vaak ook terecht. Maar op termijn zullen ze er verder geen last van hebben. Ik kan alleen maar hopen dat ze er (later) ook een beetje om kunnen glimlachen.
Tijdens het schrijven heb ik mezelf ook altijd voorgehouden dat ik mijn stukjes ook onder mijn eigen naam zou moeten kunnen publiceren. Ik wilde me niet moeten verschuilen in de anonimiteit door de inhoud.
Toch heb ik wel heel bewust gekozen om anoniem de blijven. Enerzijds omdat ik daar bijzonder van heb genoten. Het voelt een beetje stiekem en dat is soms best ‘lekker’.
Maar belangrijker, die anonimiteit verschafte mij ook de legitimiteit om objectief een punt te kunnen maken.
Daarnaast ga ik zelf ook verre van vrijuit. Ik heb me tenslotte zelf ook regelmatig schuldig gemaakt (en nog steeds) aan goeroegedrag. Zou ik onder mijn eigen naam hebben gepost dan zou ik vele ballen terug gekaatst hebben gekregen. En terecht ook.
Waarom dan nu toch kiezen voor openheid? Wel, mijn ego is groot. Groter dan alle social media experts bij elkaar. Goeroeductie kreeg voldoende complimenten, daar ging het niet om. Maar zo vaak wilde ik dan hard roepen, “Ja, goed he?! Dat ben ik!”. Maar dat kon dus niet.
Vanaf een bepaald moment kreeg ik zelfs een beetje het gevoel zoals seriemoordenaars dat zeggen te hebben, als ze een kat en muis spel doen met de politie en eigenlijk ontmaskerd willen worden.
Daar komt bij dat ik nu wel zo’n beetje alles heb gezegd wat ik wilde zeggen. Het is klaar en gedaan. Tijd voor iets anders Tijd voor iets nieuws. Om nu zo maar te stoppen of met een anonieme afscheidspost leek me niets. Dan liever gewoon in vol ornaat de pijp aan Maarten geven.
Kortom, het is klaar, het is gedaan. Ik heb bijzonder veel plezier gehad in het schrijven van de stukjes. Misschien had ik nog wel meer plezier in wat het allemaal teweeg bracht. Zo maar even wat opmerkelijke zaken van de afgelopen periode:
- Goeroeductie is uitgebreid genoemd in een boek
- Een uitgever van eBooks wilde mijn stukjes gaan uitgeven
- Ik ontving meermaals verzoeken van mensen om samen op te trekken tegen goeroes
- Er werden talloze suggesties gedaan voor onderwerpen
- Soms werden zelfs personen voorgedragen om ‘maar eens goed aan te pakken’
- Ik ontving vele DM’s met de vraag ben jij die of die
- Goeroeductie staat op de Twitterlist ‘boeiende multiculturele vrouwen’
- De post ‘Opblaaspop‘ levert trekt veel bezoekers, enkel op basis van de titel…
- De post ‘Top tien kleine social media experts‘ trok op de dag van plaatsing ruim 1500 bezoekers en kreeg die dag ruim 100 retweets
- Ik kreeg complimenten van mensen die eerder zelf als inspiratie hadden gediend
- Regelmatig werd ik geblocked op Twitter
Kortom, het was leuk maar nu is het klaar. Ik ga weer verder.
Allen dank voor het lezen, de complimenten, de RT’s, de FF’s, de comments en voor alle interactie!
Rikkert Walbeek
{ 15 comments }